|
Ritalin is de oplossing niet - over hyperactieve kinderen
|
€19,90
|
|
 Veel hyperactieve kinderen worden met ritalin behandeld, een omstreden medicijn dat kan leiden tot blijvende schade aan de gezondheid. In dit boek schetst Barbara Simonsohn de verontrustende resultaten van kritische onderzoeken naar ritalin, waaruit blijkt dat de groei van met name de hersenen wordt belemmerd en dat het risico op blijvende stoornissen in de hersenen groot is.
Ritalin is een sterk verslavend middel dat bij gebruik op lange termijn onder andere prikkelbaarheid en hyperactiviteit veroorzaakt, ironisch genoeg juist de problemen die dit medicijn zou moeten genezen!
Behandelde onderwerpen in dit boek zijn o.a.:
Hyperactiviteit en aandachtsstoornissen – de feiten
Het ADD-syndroom: stand van zaken en oorzaken
Ritalin en andere medicijnen
ADD/ADHD: een mythe?
Indigokinderen: de kinderen van morgen zijn onder ons!
Waarom vooral jongens er last van hebben
Milieuvervuiling en gedragsafwijkingen
Drinkwater en het ADD-syndroom
Allergieën en gedragsproblemen
Overgevoeligheid voor fosfaten: ook een oorzaak?
Ritalin, een bittere pil
Stand van zaken
Hoe werkt ritalin?
“Ik wil die stomme pillen niet” – wat kinderen van ritalin vinden
De bijwerkingen van ritalin
Ritalin uit spiritueel oogpunt
Ritalin en geweld
Het geval Casey Jesson
Hoe de farmaceutische industrie ritalin stimuleert
Kinderartsen en -neurologen: wees als ouders alert!
Hoogbegaafde kinderen: vaak niet erkend en rustig gemaakt!
Vooruitblik: massaclaim tegen Novartis en het begin van nieuwe denkwijzen
De juiste voeding
Voeding en concentratiestoornissen dan wel hyperactiviteit
Een bijzonder natuurlijk middel dat echt helpt !
En nog veel meer onderwerpen kunt u lezen in het boek RITALIN IS DE OPLOSSING NIET…….
Beethoven, Einstein, Churchill en Edison gingen in hun jeugd door voor hopeloze gevallen en traag van begrip. Ook Mozart moet een hyperactief kind zijn geweest, labiel en met een neiging tot woedeaanvallen. Misschien dat hun genialiteit zich niet had kunnen ontwikkelen wanneer ze, net als veel ‘moeilijke’ kinderen nu, met psychofarmaca zoals ritalin, ook bekend als rilatine, waren behandeld.
Terwijl men vroeger deze kinderen als ondeugend, dom, stom of lui bestempelde, zijn deze etiketten vandaag de dag veranderd en spreekt men nu van ADD (Attention Deficit Syndroom), hyperactiviteit, concentratie - stoornissen, ADHD of leermoeilijkheden. Waar eigenschappen als dwarsheid, gebrek aan concentratie, dagdromen of woedeaanvallen vroeger gewoon bij het kind-zijn hoorde, brengt men vandaag de dag zulke kinderen door bovengenoemde aanduidingen wonden toe waarvan de littekens vaak de rest van hun leven zichtbaar blijven.
Wat wij als leer- of gedrags-problemen zien, kan vanuit een ander perspectief een bijzonder creatieve uiting van intelligentie betekenen. Wij zien deze kinderen echter als ‘ziek’, ‘gebrekkig’ of ‘gestoord’. Wie aan zijn eigen jeugd en bijzondere gebeurtenissen uit zijn leven terugdenkt, zal moeten concluderen dat ook wijzelf veel talenten niet hebben kunnen ontplooien omdat de huiselijke of schoolse omgeving daar geen geschikt klimaat voor schiep.
Integendeel. Deze maakte kinderen juist angstig en onderdrukte en blokkeerde hen. Tegenwoordig zijn de methodieken weliswaar verfijnder geworden, maar niet minder effectief. Ieder kind wil onvoorwaardelijk geaccepteerd en geliefd worden, ook, of juist, wanneer het onaangepast gedrag vertoont. Wanneer we het somatiseren en daarmee stigmatiseren, zullen we het tegenovergestelde bereiken van wat het werkelijk nodig heeft.
Langzamerhand gaan er stemmen op dat er veel verschillende vormen van intelligentie bestaan. “Het zeldzaamst zijn misschien juist die vormen waar onze opvoedingsmethoden zich het meest druk om maken.” Een kind moet al een zeer stabiel zelfbewustzijn hebben om de voortdurende testen waaraan het vanwege zijn leer- of gedragsmoeilijkheden wordt blootgesteld zonder schade en persoonlijke verwondingen te doorstaan. Het moet voor een kind toch erg ontmoedigend zijn om al deze onderzoeken te ondergaan om uit te vinden wat er mis is met hem.
In Amerika krijgt tot veertig procent van de leerlingen ritalin, waarvan tachtig procent jongen is. Hebben al deze kinderen werkelijk een leerprobleem? Zijn ze zelfs ‘ziek’ zoals veel artsen de bezorgde ouders wijsmaken? Of is het niet eerder zo dat een samenleving die zo met kinderen, met hun toekomst, omgaat, ‘ziek’ is?
Het is niet altijd gemakkelijk om het ‘kwade’ in de ogen te kijken. En toch is het nodig dat wat onze kinderen vandaag de dag bij herhaling wordt aangedaan, erkend en gestopt wordt.Wanneer ritalin, de psychofarmaca waarmee ook in Nederland en België duizenden kinderen worden behandeld, een dermate schadelijke werking op de geestelijke en lichamelijk gezondheid van onze kinderen heeft zoals ik in dit boek heb opgetekend, heeft dit ook zijn weerslag op de samenleving waarin ze vandaag maar ook morgen leven. Kinderen zijn onze toekomst, of ze nu zelf kinderen hebben of niet.
In 1999 werden alleen al in Duitsland 31 miljoen tabletten ritalin verkocht; in 1995 waren dat nog 0,7 miljoen! Dat is een toename van meer dan het veertigvoudige in nog geen vijf jaar. Het merendeel van dit verslavende middel, dat geest en lichaam negatief beïnvloedt en de hersenen aantast, wordt aan kinderen onder de elf jaar gegeven.
Wat voor samenleving is dat, die de gevoelige hersenen van kinderen vergeeft met chemische middelen maar er niet over lijkt na te denken wat de werkelijke oorzaken zijn van de dramatische toename van gedrag- en concentratie stoornissen bij kinderen? Zou het kunnen dat het jachtige leven, de steeds maar toenemende prestatiedruk, de tijdsdruk, de stress in het gezin, kinderopvang en school zijn uitwerking op de kinderen heeft en de gevoeligste kinderen met hun gedrag alleen maar duidelijk willen maken: stop, dit is niet gezond!? Daarbij komt nog bij het steeds groter wordend tekort aan vitale stoffen in onze voeding en de toenemende milieuverontreiniging – beide ‘gif’ voor het optimaal functioneren van de hersenen en niet alleen die van kinderen.
In eerste instantie gaat dit boek over ADD met en zonder hyperactiviteit en dat er steeds meer ritalin wordt voorgeschreven, ook in Nederland en België, en de problematiek die hiermee gepaard gaat. Als je overweegt om je kind ritalin te geven en je hebt dit boek gelezen, zul je deze beslissing vast en zeker nog eens goed overwegen. Mocht je kind al ritalin nemen, stop er dan niet in een keer mee. Raadpleeg een ervaren arts die kritisch staat tegenover het gebruik van ritalin, die je kan helpen het middel langzaam af te bouwen en de voor een deel ernstige ontwenningsverschijnselen kan opvangen en begeleiden. Vervolgens beschrijf ik de invloed van voeding op de symptomen van ADD. Dit aspect wordt door de meeste artsen achterwege gelaten of zelfs volledig genegeerd. Onderwerpen als ‘allergieën’ en ‘drinkwater’ vallen ook onder voeding.
|
|
|
|
